Татар шигърияте

Кояш төсле сөеп карадың да,Яз чәчәге кебек йөрәгемЧыдамады, татлы нур эчкәндәй,Канатларын җәйде кинәнеп. Мин яшерә алмыйм, керсез дустым, Була кайчак шундый суыклар. Йөрәгем дә туңа, сизәсеңме

Син кайгыра беләсең шулһәрбер кыйшык адымыма.Күзеңдәге нурлар, әнә,бүртенгәннәр салкын дымнан.Иреннәрең тартышаларябылалмый интегүдән. Син борчылма!Миңа барызамана салкыны тигән... Әгәр дә борын тыг

Салкын җил өрә,Кышкы төн озын...Бары син генә,Котып йолдызым, Хис һәм уемаЯгымлы юлдаш.Маяк бул миңа —Еракка юл ач! Урманнар үскәнЯкка турылап илт.Ул җирләр күптәнМине көтә бит. Урманда, төнг

Мин сине шундый сагындым Беләсен микән шуны?Ф. Зыятдинова Кышларыңа карлар ява, Кышларыңда ак буран. Сине кышлар сагынган — Дөньялар ак булган. Таңнарыңда офык яна, Таңнарыңда ал томан. Сине таңнар

Ай, кеше! Тыштан үзендә изге хасләт күрсәтә,Яхшыга — рәгъбәт, яман эшләргә нәфрәт күрсәтә. Тик ходай хәзер урынны сайлый ул азмак өчен,—Әһле дөньяга тышыннан истикамәт күрсәтә. Әмре хак корсак бел

Ак каеннар ап-ак карда. Ак урманда ак томан... Җанны ак шом биләп ала мондый сүрән яктыдан. Артта — ак эз... Алда — аклык... Ничек алга барасы? Ярый әле каеннарның кара калган карасы! Кышкы урман —

Яулар кичә алмас елгалар бар, Инешләр бар - ташу кубарган. Мәгърур гына ага данлы сулар Дастаннарга кергән юллардан. Дәүләтләргә исем биргән алар - Тарихтан чал бөек агымнар... Тик, Коргылдым, сине ч

Юл читенә басып, уйга талып,Карап тора гүзәл миләүшә.Найларгадыр барган юлчы аңаЙомшак кына итеп эндәшә: — Йөрәгем дә арыды юлда,Аяклар да талчыкты бүген,Туктап шунда, сүз кушарга сиңаРөхсәт итче, та

Тугры улың хәлдә, Русиям,Кичтем барлык авыр елларны.Бу — Тукаең биргән васыять Юлларымны минем нурлады. Азмы синнән җылылар алдымСалкыннарга тарыган чагымда;Ленин биргән кояш бардыр күкСинең изге, җы