Татар шигърияте

Кулыма мин «кызыл кылыч»ны алсам,Шулай шуннан «кызыл фронт»ка барсам,Олуг бер дәрт белән сафка атылсам,Кулымны уртага, дошманга салсам,Бөтен куәт белән шунда сугышсам,Җиңелми мин һаман да алга барсам;

Язасылай сүземне язалмыйм, Ни булдикән минем каләмгә? Язам диеп кенә утырсам да,Вакътым гына китә әрәмгә! Булдикән — булды икән.

Ак каеннар яфрак ташлады. Вак яңгырлар ява башлады. Явар төсле озак, иркенләп… Китәләрдер инде төркемләп Туган якның күчмә кошлары. Кыш — аларның салкын дошманы. Бәлки инде очканнардыр да&h

Китереп кысса йөрәгең, Уйландыра икән... Йөрәгеңне уеп-уеп Уй яндыра икән… Сискәндерә, тетрәндерә, Уяндыра икән… Авыртынып ятулары Оялдыра икән… Бераз гына хәл керсә дә Куанд

Җыеп кырдән бөрлегән Килгән иркәм, бер генәм.Ә мин аңа сөюемне Белдерәлми тилмерәм, Кунак итә гөл генәм Мине бөрлегән белән. Белми ләкин иреннәре Иң өлгергән бөрлегән. 1943, 8 октябрь

Чәчәкләр аланында йөрдем.Күпме ак чәчәкләр – саф чәчәкләр.Зәңгәрләре күпме, сарылары.Тик ал чәчәк берәү генә...Такыялар үрдем.Ак чәчәктә – ак бәхеттер,Зәңгәрендә – мәхәббәттер,Сарысында – сагышлардыр.

Җәйнең матур аяз таңнарындаҖанга рәхәт Идел ярларында,Чык җемелди миләш яфрагында,Елмаялар гөлләр болында.Кошлар сайрый яшел куаклардаЯшәү матурлыгы турында. Минем хәлләремне, минем хиснеИдел дулкынн

Тагын бер яз саубуллашып китте,Ядкарь итеп чәчәкләр биреп...Син дә киттең,Төсеңне тик миңаГомерлек бер истәлек итеп. — Ут эчендә йөргән чакларындаҖуйгандыр ул мине, — дисеңме?Юк,Җаным белән ышыклап а

Уфа каласы ни өчен матур?Беләм, дускаем, беләм серләрен.Мин синең белән йөрим урамда,Миңа елмая синең күзләрең.Очраштым бүген синең шәһәрдә,Кирәк түгел лә мактап сөйләргә.Мин дә эндәшмим, син дә эндәш