Татар шигърияте

(«Зәңгәр күзләр» шигыреннән) Аһ, ул чаклар шундый ерак калып, Күм-күк томаннарга төрелгән, Төштә күргән пәри сараедай Күренеп тора күм-күк сөремнән. Бакча ясыйм,Менә карагызчы!Бакча ясыйм нәфис гөл

Үзгәртә алмам тормышны, Тормышның кануннарын. Белеп торам, кемнәрнеңдер— Исәр! — дип калуларын,Минем арттан сәерсенеп Елмаеп калуларын. Язмышым — ак кәгазьдер лә, Язарга үземәдер. Гадәти булмас ул яз

Дин хәзер — иске, аварга торгучы чергән дивар,Аз гына, уйнап кына бармак белән төртсәң — авар. Билгеле, һәрбер агачлар да корырга башлыйлар, Былбыл урнына оя тоткач башында каргалар! * Ник агай мәс

Офыкларда ялгыз торна моңы, Диңгезләрдә ялгыз дулкын шавы Парын эзли.Кемдер үзен торналарга тиңли, Дулкыннарга тиңли...

Номерың матур булса, күсе булгай, Һәр матурда начар якның берсе булгай; Ансы булып җитмәсә дә, монсы булгай,— Андин җыртык, мондин җыртык туннарым бар. Бер адәмнең чын дошманы күсе булгай, Икенчесен

Төштә миңа нәни кызым килде, Чәчләремне сыйпап тарады. —Ай-һай, әти, озак йөрдең, - диеп, Күзләремә сөеп карады. Мин кызымны кыстым күкрәгемә, Шатлыгымнан шашып, исереп. Шунда сиздем нинди көчлелеген

Мәхәббәт - артык мәшәкать,Мин куркам мәшәкатьтән.Кем соң файда күргән әлеСөюдән, мәхәббәттән?! Ләйлә - Мәҗнүн, Таһир - Зөһрә,Алар янган, ни калган?Берни дә калмаган икән,Димәк, барсы да ялган. Юк, ю

Әй, очкан кош, җилеп, горурланып,Бөдрә талга килеп кунсаңчы!Гүзәл сының белән хозурланып,Канатларың кагып куйсаңчы!Эх, шунда бер түшең җемелдәтеп,Ялтыр нурың җанга сипсәңче!Кайгы-сагыш йөгем җиңелләте

Авырлык төшсә, түз, сер бирми-нитми; Ни хәлләр яшь егеткә килми-китми? Бу тормыш кем белән туктар талаштан? Сугыш син һич тә армас-туктамастан. Синең төсле берәү ул: бергә-бер сез, Көрәшкәнне җиңалм