Татар шигърияте

Гәрәбәдәй йалт-йолт киләСары салам, яңа салам.Көн бик кызу, өсне салам.Тырма алам, сәнәк алам,Таудай итеп салам салам.

Бәхет — ярсызга — яр.Ялгыз җанга — жандаш.Суык суккан гөлгә — сыңар яфрак. Туган җирсезләргә — бер уч туфрак.

Юл читенә басып, уйга талып,Карап тора гүзәл миләүшә.Найларгадыр барган юлчы аңаЙомшак кына итеп эндәшә: — Йөрәгем дә арыды юлда,Аяклар да талчыкты бүген,Туктап шунда, сүз кушарга сиңаРөхсәт итче, та

Яз, ни язсаң да, синең бар — язганыңның нашире; Ашлыгың үстисә — бир, тайярдыр аның гашире. Тик онытма: бер заман гүргә керер ялгыз башың; Һичберәү булмас яныңда: иптәшең һәм кардәшең. Барча әгъзаң

Ялыктырды инде бикле тормыш, Көне-төне һаман бертөрле. Ирексезлек, тарлык йөрәктәге Бар өметне, дәртне үтерде. Таш диварлар алды шатлыгымны, Биреп картлык, кайгы, ютәлне. Ишегемә барсам, ишек бикле,

Үтеп барам шулай урам буйлап, Парадныйда күрәм бер бала.Звонокка үрелә, буе җитми, Аптырагач, карап уйлана. Мин балага киләм: — Әллә, - димен, -Звонокка буең җитмиме?— Җитми шул, - ди.— Кая, үзем бас

Нигә килдем бу дөньяга, һич тә рәхәт күрмәгәч,Рәхәтләнеп, иркәләнеп, һич хәсрәтсез йөрмәгәч? Һичкайда чыгу юк миңа, мин бу өйдә ябылып ятам, Бераз гына булса да хәл җыймыйм эштән ичмасам.Миңа бу өй

Кыр казлары бүген җылы яктанҺава ярып, тезлеп үттеләр.Алар миңа карап киттеләр...— Кыр казлары, безнең урмандагыҖылы күлгә барып төшегез,Җәйгә анда мине көтегез...Кайтсам, тирән күлнең ярларына,Камышл

Урамнардан күпме эзләсәм дә,Такташ баскан эзләр табылмас;Шашкын йөрәкләрнең шат җырчысынМинем кебек беркем сагынмас...Ник язмый ул?(Ә. Г.) Һәрбер фронт безгә зур көрәштәЯна җиңү алып килгәндә,Һәрб