Татар шигърияте

Сагышлары җәйнең уртасында Юкәләргә килеп сарылган. Дөнья тулган татлы искә-хискә, Үткән җәйләр мине сагынган. Үткән җәйдән хәбәр — якты сагыш, Үткән җәйдә — якты моңнарым. Зәңгәр күзле моңым — сагыш

Офыкларга дулкын кага басу,Кузгала да урман ягыннан...Күңел бу якларның бер кулъяссуТуфрагына кадәр сагынган,Туфрагына!Күкка тигән тупыл ябалдашы,Менә-мепә кичке җил өрер,Тупыл ботаклары, шыбырдашып,Й

Бер заман бер төшкә килгән Ат белән Арба, Чана; Бу өчәү һәрберсе дә үз тормышыннан зарлана. Арба әйтә: «Җәй көне мин һич тә рәхәт күрмимен: Көн-төне эштә йөрим, һичбер җигелми тормыймын». «Әмма соң

Бәхәсләшеп, дуслык дигән изге Чиктән узып китеп, Кул күтәрде икәү бер-берсенә Кинәт кызып китеп. Көчле иде болар әзмәвердәй, Арысланнар кебек, Бер-берләрен өзгәләрләр хәзер Гел дошманнар кебек. Син

Озатканда мине армиягә,Ана карчык сөртеп күзләрен:«Улым! Илне батыр сакла!» — диде,Онытасым юк аның сүзләрен. Шаян кызым, гөлем, Зәйнәпкәем,Кочып алып минем муеннан,«Үтереп бетер фашистларны!» — диде

Апама Салкын акыл алга йөгергәндә, Баса-сыта хиснең үзәген. Хыянәтләр белән тулы дөнья Өзгәләгән чакта үзәгең, Изгелекнең чын үлчәме булып, Кара төндә оча күбәләк. Караңгыга качып карап тора Хыянәтлә

Бала: Әйт әле, Күбәләк, Сөйләшик бергәләп: Бу кадәр куп очып Армыйсың син ничек? Ничек соң тормышың? Ничек көн күрмешең? Сөйләп бирче тезеп, Табаламсың ризык? Күбәләк: Мин торам кырларда, Болында,

Алма бирдем, ашадың,Кабыгын кая ташладың?Нәчәлник булган көнеңнәнИсәнләшми башладың. Самовар куйдым күмерсез,Кайнап чыгар, күрерсез.Барыгыз да йокламагыз,Докладчыга күңелсез. Быел килгән кыр казлары

Уҗымга китте сулар...Бар булса безнең чор карты,Көрсенер, ямансулар:- Язгы ташулар басылды,Уҗымга китте сулар...«Уҗымга китте сулар... - дипУфтандың, Гата бабай,Алай гына булсачы бу дөнья,Дөнья булсач