Татар шигърияте

Кичер мине, илем, синең бөек Исмең белән килеп сугышка, Данлы үлем белән күмәлмәдем Бу тәнемне соңгы сулышта. Юк, мин сине тузан бөртегедәй Сансыз гомрем өчен сатмадым. Волхов шаһит: изге сугыш антын

Көннәр һаман җилли дә давыллый,Урман шаулый, Идел моңлана...Бәхилләшкән сыман баш иям минДулкынланган яшьлек дөньяма. Үзем монда - сездә, ял йортында, -Күңел ләкин читтән, ерактан -Кайларгадыр илткән

Сабит алты яшендә, инде гакълы башында; Ялгыз, иркә бала ул әткәләре кашында. Шуңа күрә шаян ул, бик күп уйный, наян ул; Күңеллелек, көлкеләр таба әллә каян ул. Фәһме үткен, ул зирәк, андый балалар

Яшьлек — Зәңгәр урман, Барып чыгар идем сиңа, Кайтып китсәм килгән юлымнан.. Картайдым шул, — Еллар шулай итте, Маңгай бөдрәләрен аклады, Ләкин бунтарь йөрәк һаман әле Яшьлектәге рухын саклады... Күл

Сезнең якта табигать тә башка. Бигерәк тә камил, Юк, йокламыйк, күрми калабыз бит Сихри төннең ямен. Төннең сандугачын, үкси-үкси Тыңлыйсы лар килә, Шул кошларга кушылып, елыйсылар, Җырлыйсылар килә.

Бара милләт зәгыйфь, абныр-абынмас, Сүнә яшьләрдә ут кабныр-кабынмас. Кичә якты вә милли бер күңелдән Бүген тычкан утыдай нур табылмас. Вә кем бар, йөз чөерми милләтеннән, Көмеш, алтын санәмнәргә та

һәркайдагы кебек Кояш,Йолдызларың һәм Аең —шулай да син күпләрдәняктырак, Буакаем. Әй, Буам-Буакаем!Җаннарыма җылы аламкайтып бер күргән саен. һәркайдагы кебек таллар,наратлар, юкә, каен —ә шулай да

Ак күбекләр чәчеп, ярдан ашып,Киң болынга җәелеп су ага;Дулкынланып, ташып, күмәкләшепТау-тау булып ярылып боз ага.Бозлар ага... Калын бозлар белән Тулкын-тулкын булып төн ага;Төннәр ага... Кара төн

Күптән түгел безнең тәрәзә капкачын Оя итте минем сөйгән Карлыгачым. Ул көн буе аузы берлән балчык ташый, Балчык берлән матур итеп оя ясый. Күп эшләде иренмичә; бара-бара Чыгарды ул матур-матур бала