Габдулла Тукай
Мөнтәкыйд
(Кыйтга)
Күп сөйләндем. Яхшы инде, мөнәкъкыйдләр сүкмәсә,Берсе барлык язганымны читкә себреп түкмәсә.
Ул кавемнән булмыйдыр тәхрирчедән һичкем тыныч,
Берсе бар, дустым минем, һәрбер сүзе үткен кылыч:
Җил тегермәнен күрә дә: «Аһ, суы юк!» — дип куя.
Су тегермәнен күрә дә: «Пар, буы юк!» — дип куя.
Ул тота ат койрыгын да: «Бу — озын сач!» — дип куя,
«Тик нигә башта түгел, тәнкыйтькә мохтаҗ!» — дип куя.
Ул сукачыны күрә дә: «Җир боза бит!» — дип куя,
«Шундый зур эшкә каләм әһле түзә бит!» — дип куя.
Ул күрә куй койрыгын да: «Нинди шешкән!» — дип куя,
«Рус табибкә бу татарлар нинди дошман!» — дип куя.
Мөнтәкыйд — тәнкыйтьче.
Кыйтга — кисәк, өзек.
Мөнәкъкыйд — тәнкыйтьче.
Кавем — төркем.
Тәхрирче — язучы.
Каләм әһле — язучылар.
Табиб — доктор, врач.