|
|
Мөсәлләм
Көз килде дә, көннәр суыгайды, кырмыскалар җиргә сеңделәр, яфраклар да инде берәм-берәм сикереп төште агач төбенә.
Куркындылар көзнең килүеннән үсемлекләр — яшел кандылар, ботакларын төрле якка таба сузган килеш катып калдылар.
Болыт белән ябына да ята һәм, атналар буе өзлексез уянмыйча, дым җил белән сулап, юеш авызын ачып йоклый көз.
|