Аккош күле, тагын сиңа килдек,
Яшьлек эзләп килдек, ә синдә
Күзне камаштырган ап-ак киңлек
Ак каеннар күләгәсендә.
Азмы калды синдә кышкы кичләр
Бураннары, көртләре белән.
Еллар үтә-үтә кеше нишләр –
Очрашмаса үткәне белән?!
Бу тәрәзә капкачларындагы
һәрбер кадак таныш,
Һәр уем.
Ни хәл итим, ни хәл? Бит мондагы
Таянычлар ауган... ах, кыен!
Чүп үләннәр хәтта сагыналар:
Исән чакта кадрең юк бәндә...
Алмагачлар кебек ауды алар –
Тамырлары киткәч тирәнгә.
– Зур булганнар икән, хәзер белдек, –
диеп дөнья сөйләшәсен дә...
...Ап-ак киңлек алар,
Ап-ак киңлек
Ак каеннар күләгәсендә.
Рәхмәт сиңа, Аккош күлендәге
Безне очраштырган Тирән күл,
Саегасың,
Тик бетмисең әле –
Чыганагың, димәк, тирәндер.
Саегасың, беләм... Сыкранам да,
Учлап кына тотам бәгырьне...
Иң гаҗәбе шунда: син һаман да
Саега барган саен кадерле.
Саега барган авыр көннәреңдә
Нинди тирән икән күңелең!
Күпне бирдең,
Күпне салдым иңгә,
Мин аз гына сораган идем.
...Менә тагын... янә сиңа килдек,
Без шигъри өн биләмәсендә...
Ап-ак киңлек алда,
Ап-ак киңлек
Ак каеннар күләгәсендә.