Катламнардан актарылып чыгып
Бер-беребезне эзләп табабыз.
Тын үзәндә сихри кич булганда
Чишмә булып сиңа кушылам да
Инеш булып бергә агабыз.
Шарлавыктан сикереп төшәбез дә
Чоңгылларны йөгереп үтәбез.
Яшел ярлы моңлы җыр калдырып,
Бездән соңгыларга юл калдырып,
Мәңгелекне дәвам итәбез.
Язлар саен ташып, илһамланып,
Колач ташлап җәелеп алабыз.
Ә табигать безгә бирә, ала,
Бозлар каплап киткән фасылда да
Астан гына барыбер агабыз.
Аннан елга булып киңәябез,
Күп инешләр бергә тулабыз –
Мең гаилә бер гаилә булып,
Һәммәбезгә уртак дога кылып,
Идел кадәр халык булабыз.
Һәр чорның үз киртәләре киртә,
Заман һәрчак заман,
Аңа ни?
Бездән соңгы йөкне күтәрергә
Чишмәләрдән безнең дәвам килә,
Тукталырга безгә ярамый!