Татар шигърияте

Төркия янгын эчендә: монда ут һәм анда ут; Анда дерзиләр кабынган, монда сүнсә — арнаут.

Әкияттәге серле йомгак булыпТәгәрәде тормыш сукмагым,Озак бардым; ахры, көн баткандаШушы йортка арып туктадым. Әкияттәге дию патшасыдай,Йорт хуҗасы чыкты каршыма.Балта аскан, бөркет үләксәсенБүрек ит

Ике юл бар бу дөньяда: бере будыр — бәхет эстәү;Икенче шул: гыйлем гыйшкында булмак — мәгърифәт эстәү. Синең кулда: теләсәң — мәгърифәтле бул, бәхетсез бул;Вә яки бик бәхетле бул, ишәк бул, мәгърифәт

Юллар, юллар! Мине туган йорттан Аерып ерак алып киттегез. Җитәр инде, озак кунак булдым, Хәзер кире өйгә илтегез. Бик сагындым таныш кырларымны. Урманымны, күпер башымны,Бик сагындым мине өзелеп сөй

Куркытма Син, алла! яшен белән, Барыбер мин куркъмыйм, яши беләм! Куркытсаң да куркъмыйм, аязымны Сатып алдым аһым, яшем белән!

— Заман җиле уй-фикернеиләде һәм җилләтте...Аңладым, булырга тиешкешенең бер милләте.Милләтен аның теленнән,көе-моңыннан эзлә!.. — Милләтен ничек белдерәләкин чукрак-телсезләр?

Алма бирдем, ашадың,Кабыгын кая ташладың?Нәчәлник булган көнеңнәнИсәнләшми башладың. Самовар куйдым күмерсез,Кайнап чыгар, күрерсез.Барыгыз да йокламагыз,Докладчыга күңелсез. Быел килгән кыр казлары

(Мәсәл) Бик эшлеклеләнеп,Йөргәндә тиреслектә чүпләнеп,Шундый уй төште Әтәчкә бер көн:— «Дөньяда, — диде ул, —Минем кадәр эшлекле кем? Кем бар миннән дә иртә торучы,Кычкыручы,Барлык җан иясен уятучы,

Кайвакыт күп төрлеУйлардан йөдисең...Килә бер җир буйлапКычкырып йөрисем:Басуда — арышлар,Бакчада әнисләрӨлгерде, торыгыз,Торыгыз, Алишлар... Кайвакыт тынлыктанКачасың юри син...Килә бер җир буйлапКы