Татар шигърияте

Рудоль Авсаховка Без Илештән чыгып киткән чакта Малай–шалай гына булганбыз. Җәйге челләләрдә чиләнгәнбез, Кышкы салкыннарда туңганбыз. Тормыш дигәннәре безгә бер дә Кочакларын җәеп тормаган — Безн

(Баллада) «Юк мин өстен, — диде ак мәрмәр, —Сезнең һәммәгездән,Элладаның данлы үткәнеАтлый минем эздән. Тарихтагы бөтен матурлыкныңҖансыз игезәге мин,Дөньядагы иң бай сарайларныңЯме, бизәге мин. Ал

Каян килдең, кара каен?Үзең әле бала каен.Күчте мәллә кара кайгың?Сызлый мәллә яракаең? Күтәрелеп кара, каен,Нихәл итим, каракаем?Ак итәргә, пакъ итәргәЮк шул бер дә чара, каен. Сыен әле кочагыма,Аң

Еракларда калды, еракларда, Без юк инде хәзер ул якларда. Хәтеремдә сулар гөрелтесе, Сулар гөрелтесе колакларда.

«Кичә төндә, — дидең, — ай тотылды, И жәлләдем айны, бәгырем». Әни, әни, түп-түгәрәк чакта Белсәк икән айның кадерен. Бик сагынсам сине, күккә карыйм, Син үзең дә ай күк, и әни! Бүген айның бер кырые

Кем болганчык уеннардаҗан-намусын җуяр икән —кем илбасар каберенәтере чәчәк куяр икән?!Кан койса да, җан бирсә дәбуйсынып олы әмергә,илбасар илбасар инде,нинди генә данга төрмә!Нинди генә максат белән

Чыкса мәгърибтән кояш — шунда заманның ахыры, Бу — китапларда язылган күп галәмәтнең бере. Гыйльмилә хикмәт кояшы тугъды мәгърибтән хазир, Көнчыгыш халкы, белалмыйм, инде нәрсә монтазир? Мәгърибиһа

Качан соң, и фәкыйрь милләт, бәһарың!Качан китәр кичең, килер нәһарың?Килер мәллә кабергә мин сөрелгәч,Кыямәт көндә мин үлеп терелгәч?

Сүзгә-сүз кабатлады буАлдагы ораторны.Рәис исә тәртип саклап,Кыңгырау кага торды. "Регламент!" дигән авазларКолакны яра торды.Ниһаят, халык кул чабып,Туктатты ораторны. Бер генә кеше дә залдаТыңлама