Татар шигърияте

Күрерсең син боларның. йөргәнен һәрдәм коридорда:Йөриләр карт кәҗәдәй — үзләрен анлар саный зурга.Озын күлмәк лыпырдый, чалбары юк һәм изү чишкән...Сәгатьтән һәм дә ыштаннан да чылбыр салынып төшкән!

Туган ил ул — алтын арышлар,Туган ил ул — зифа камышлар.Туган ил ул — иркен болыннар,Болыннарда нәни колыннар.Туган ил ул — зәңгәр диңгезләр, Туган туфрак, үскән нигезләр.Туган илдә — барыбыз бертуга

Бүген көн әйбәт. Көн буеКер юып йөрде әни.Кояшка элеп кер, диеп,Кулъяулык бирде әни. Алып чыктым, элә алмыйм,Кояш ул ерактарак.Аяк очларына басам,Барыбер кояш ерак. Үрелеп, сикереп карыйм,Кояшка буе

Һәрбер имам бездә койрык булган чакта,Койрык сүзе безгә бойрык булган чакта,— Фәлән сәләф фәлән әйткән, фәлән бул, — дип,Җаһил мулла әмер бойрып торган чакта, — Чыкты ахры бездән дә бер бөтен кеше,Ях

Тыныч кына синең күкрәгеңдә Леп-леп итеп типкән йөрәгең. Йокла инде мәңге йокы белән, — Җирдә рәхәт тормыш күрмәдең. Син сугыштың, газиз бөрадәрем, Айлар үтеп, еллар тулганчы. Ярлыларга рәх

Туксан яше тулды Фарук картның.Йокысыннан бер көн уянып, Утырды да ике кулы белән Башын тотып, озак уйланып, Әйтте картым: «Җитәр, күп яшәдем, Кирәк әзрәк оят белергә, Вакыт инде гүрне кайгыртырга, М

Сайра, сандугачым, сайра,Талдан талларга очып,Күңелең теләгән җиргә очып,Матур чәчәкләр кочып. Сандугачым сайрый, чут-чут, дип,Безнең илдән матур ил юк, дип.Сайра, сандугачым, сайра,Инде китмәссең кө

(Иванов-Классиктан) — Кара, иптәш, сиңа килдем киңәшкә: Күз аттым мин бүген бер шәп кәләшкә. Ни дирсең син, әгәр дә мин өйләнсәм, Кеше төсле урынлашсам, көйләнсәм? — Алай булгач, өйлән, дуст, чикмә

Көзгә керүләре авыр… Аннан күнегәсең. Бөтен җаның-тәнең белән Көзгә күмеләсең. Ә көз озын, ә көз озак… Мәңге үтмәс кебек. Күңелдәге бу сагышлар Мәңге бетмәс кебек. Көзгә керүләре ав