Татар шигърияте

Кайгы, миннән тизрәк кит инде, Синең көнең бетте бит инде. Кунак булдың миндә җитәрлек, Бер уйласаң, ис тә китәрлек. Айлар буе минем бүлмәдә, Булып ямьсез кара күләгә, Боектырып назлы күңелне, Караул

(Шуралар җөмһүриятен гамәлгә куючы җегетләребезгә)Вакыт җитте, җегет! Җаның булса,Уян, сикереп, күкбүз атка мен!Күрәсеңме Идел буйларындаМатур ал, кызыл таң атканын?..Урал тауларыннан күк таш алып,Кай

Әйдә, ярлы, арма әйдә, алга син юллар яса;Сайла юл да, таймый омтыл үргә — йолдызларгача.Ни гомер байлык, «мәһабәт»ләргә кол булдың, җитәр!Бас югалткан тәхтеңә, каршыңда «гаднан»нар яса!Кан белән син

«Кылыч белән кергән, Кылычтан үләр».Александр Невский— Аягыңда, егет, күн итек, Көмеш саплы кылыч билеңдә. Аргансыңдыр авыр юл үтеп, Кунып китче минем өемдә! Төреп сине ефәк юрганга, Йоклатырмын назл

(Кешелек турында) Мин күп күрдем филдәй кешеләрне:Киң күкрәкле, тимер бәдәнле.Тик күрәсе иде эше белән Кеше булган иң чын адәмне. Кем сокланмас көчкә, тимер сынса Һәм су чыкса баскан эзеңнән. Тик ни

Кояш әйтте: «Һаман мин яктырырмынВә бер дә батмамын, янып торырмын». Диде Яңгыр да: «Һәр көнне явармын,Кара җирне юешләр, елгалармын». Кояш каршы диде: «Син бик юешле, Явасың былчыратып һәммә төшне.

Мәңгелектән Тамчы булып Мин тамганмын. Кемдер әле Тумый калган... Мин туганмын!Нәрсә гаҗәп: Кабат китсәм Мәңгелеккә?— Бу дөньяда Булмаганмын Мин элек тә...

Шаклар катып тотып торамборынгылар чакматашын: гүзәл дәһшәткә әйләнгән ике атның горур башы!Яу атлары булганнармы? Әллә сабан атларымы? Алардан соң җир калганмы, җан калганмы актарылып?Танауны танауга

Чәчәкләр аланында йөрдем.Күпме ак чәчәкләр – саф чәчәкләр.Зәңгәрләре күпме, сарылары.Тик ал чәчәк берәү генә...Такыялар үрдем.Ак чәчәктә – ак бәхеттер,Зәңгәрендә – мәхәббәттер,Сарысында – сагышлардыр.