Татар шигърияте

Күр: ничек, иртә кояш чыкса, җиһанда нур тула, —Һәр күңелләр нурланадыр, чыкса Гыйззәтуллина. Бу икәүгә тәңре биргән бертигез зур мәртәбә:Берсе уйный күк йөзендә, берсе уйный сәхнәдә.

Кунак җыйды шагыйрь...Яшьне, картны, Ир-хатынны, дусны, якынны. Шигырь булып, тойгы чәчәк аткан Йөрәк бакчасына чакырды. Чәкчәктән соң шагыйрь, кунакларның Күңелләре булсын өченме, Йөрәгеннән утлы б

Сөялгән, өй түрендә бар иде гаять тә зур баскыч, Кырыклап басмасы бар — бик авыр һәм дә озын баскыч. Кирәклектә бәрабәр булсалар да басмалар бергә, Югаргы басма тиңләшми түбәнге басмалар берлә. Югар

Көч белән бергә гүзәллекне җыйган диңгез кеби, Ул иде өстен вә кул җитмәс кеше, йолдыз кеби. Әүлияларның, барын бер-бер китерсәм каршыма,Күрмәмен дип уйлыймын бер якты йөз ул йөз кеби. Көчле, көчсез

Дус егетләр, иптәш кешеләр, Тагын шуны белегез: Маневрда йөргән чакта, Чиста килеш йөрегез! Безнең Абдул аякларынГомере буе юмыйдыр,Ә соңыннан көн буенаАксап-туксап йөридер.Их Абдулла, булыр микәнАкы

Бүген белдем,Кояш миңа гашыйк булган:- Кутуйны мин үбәм, — ди. Үбәр дә шул! Яшьлек диңгеземдә йөзгән чакта, Нурга урап мине үбүче — ул син идең, Син идең ул — беләм мин! Бүген белдем,Көләч кояш көл

Иксез-чиксез бөек Рус иленең Сузылып киткән киң кырларында, Гөлгә чумып торган тугаенда, Шаулап торган урманнарында Тоткынлыкның ни икәнен белми Бер сандугач гомер кичергән. Таңны җырлап һаман каршыла

Бәй,мин бит шушы дөньяныңКендеге идем бугай...Ул мәңгелек дигәннәреБик якынмыни шулай?Без килгән һәм дә китәсеМәңгелек шушымыни?Аңардан курку-өркүләрҖанның ялгышымыни?Нидер булды... ИшетелдеМиңа серле

Сөйлә!Бик күптәннән тавышың ишетмәдем.Шундый тансык миңа! Колак салыйм шатлыкларың чишмәсенә,нинди көчләр шулай күчкән сиңа?Мин бәхетле, тыңлыйм озак... Сөйлә! Сөйлә серләреңне,яшь җанынданинди хыял