Татар шигърияте

И Казан шәһре, торасың тауда зур шәмдәл кеби, Мәсҗедең, чиркәүләрең, һәр часларың шәмнәр кеби. Син, үзеңне чорнаган һәрбер өязгә нур чәчеп, Бик мәһабәтле торасың, барчага юл күрсәтеп. Нур ала синнән

Син күрерсең бу кешене: күп вакыт уйный, көлә, —Ул шулайтеп халәте рухын яшермәкче була. Белмичә, «уйный» диләр, эчтән ниләр уйлаганын;Сизмиләр — чыкмый төтен тышка — мәхәббәт янганын! Ул шаярганда,

Барыгыз болынга, балалар! Йөгерегез, уйнагыз, көлегез! Елмайсын күреп шат аналар, Юансын боеккан күңлегез. Болында күп матур чәчәкләр, Барсы да татлы хуш ислеләр. Нәркисләр, сөмбелләр һәм мәкләр, Нәк

Түшәк иде аңа тау күкрәге,Юрган иде аңа ак болыт.Каршысында балкып таң күкрәде,Нур атылды аңа ут булып. Яшен чатнап аңа уклар атты,Янып очты алтын бөртекләр.Ул һаман да тыныч йоклап ятты,Төнлә кунды

Караңгыдан котылып булашырпы сызып;төнгә кереп котылып булакояштан;суга салып сүндереп булаутларны;кисеп, ватып арынып булатоташтан;ярга чыгып котылып буладиңгездән;туктап торып котылып булатизлектән;

«Кичә төндә, — дидең, — ай тотылды, И жәлләдем айны, бәгырем». Әни, әни, түп-түгәрәк чакта Белсәк икән айның кадерен. Бик сагынсам сине, күккә карыйм, Син үзең дә ай күк, и әни! Бүген айның бер кырые

Сиңа, Әнкәй, мин шигырьләр яздым, Сиңа атап җырлар чыгардым. Сиңа багышланган җырлар белән Мин халкымның җанын сугардым. Сиңа багышланган җырларымны Бөтен татар халкы тыңлады. Тыңлады да татар, җыр

Дустым көндәлегеннән Минем әтиТарих тәгәрмәченәТимер кыршау кидергәндәТапталып үлде... ИптәшләремЧал сакаллы әтиләренеңҮткәннәренӘрни-әрни сөйләгәндә,МинКабер ташлары белән сөйләшәм.Кеше гомере —Тул

Давыл түгел, Бу —җил, бу —җил. Юк, җил түгел — өермә. Тәрәзәмә кага, керә Күңелемә, өемә. Юк, өермә түгел бугай, Бу — дулкын, коры дулкын. Йөрәгемә кага-яра. Яра-яра мең упкын. Дулкын түгел, бу... Б