Татар шигърияте

Мин чәчәкләр җыйдым, сөеклемә Бәйләм итеп бәйләп китердем. Күрсен иркәм аның кулдалыгын Йөрәгемнең, бәхтем, иркемнең. Аһ, ни гарьлек, кызым чәчәкләрне Тәрәзәдән тышка ыргыткан. Ә аларны сыер ашап кит

Хуш исләрен гөлләр сипкәндә,Тәрәзәмне җилләр чирткәндә,Карамадың нигә әйләнепЯннарымнан үтеп киткәндә? Җылы язлар тик башланды гына,Әле генә яшел киде кыр.Әйтер сүзләр әле әйтелмәгән,Җырланмаган әле

(Татар җөмһүрияте тәсдыйк кылыну мөнәсәбәте белән) Әнә... киң юл... аның җәйләүләре -Табигатьнең гөлле сахрасы;Фөҗыйгъ өннәр биреп, егълый ләкинУл җәйләүнең тормыш сәхнәсе. Сәхрасында аның нурлар ба

Бу шигырь ип. Воровскийны үтерү хәбәрен ишеткән төнне язылып, икенче көнне «Комбинат» тарафыннан басылып, манифестациядә таратылып йөрелде. Илебезне җимрер, талар өчен, Комсыз байлар, лордлар, түрәлә

Күрше-күләннең көн саенЙомышы төшеп тора.Яшел капкабыз һәркемне:«Кер, кер!» - дип дәшеп тора. Көн буена капкабызданЙөз кеше үтеп йөри.Кемнәрдер туктап та тормый,Кемдер җай көтеп йөри. Кемнеңдер усал

Миңа баккан күзләреңнән Үбәм сине шашып, Үбәм, миннән башкаларга Булмасын ул гашыйк.

Мин яшимен сезнең арагызда, Мин яшимен сезнең белән бергә. Барып була сезнең белән яуга, Кереп була сезнең белән гүргә. Мин сагынып искә алачакмын Сезнең белән үткән елларымны. Мин тагын бер тапкыр

Җитәмени безнең туган якка:Җәен — яңгыр, кышын — кар исенКүкрәгеңә сулап, биек тауданИл киңлеген сөенеп карыйсың! Бик күңелле тәңкә кар яугандаКунып эри битләр очында...Кулга тотсаң энҗе бөртекләрен,

Ай калыкса — сагышларым арта, Йөзләремә куна айның төсе. Ай калыкса — күңелем сиңа тарта, Аем диеп килә эндәшәсе. Аем минем, моңга тулган аем, Төннәремдә, зинһар, ташлап китмә, Аем минем, моңга тулга